Tak cukup duit….

Standard

Semalam usai kerja dan otway pulang…terima sms dari mak.

“Nanti singgah kedai Noni belikan mak tepung gandum 1 kilo, tepung beras sepeket, santan kotak besar…kalau tak ada..kotak kecik beli 4 tau. Jangan lupa”

saya balas sms dan jawab “ok mak”

Sambil memandu baru saya teringat. Dalam purse hanya ada RM4.00 sebab baru je isi minyak dgn not merah yg masih berbaki. Sms mak sampai pun bila saya dah hampir tiba di kedai Noni dan memang tak sempat ke ATM machine pun. Otak ligat mencari jalan bagaimana mahu beli barang yg mak pesan. eerrmm…..

Sampai kedai…pilih barang..masukkan dalam bakul dan beratur di kaunter sambil cuba hubungi kanda. Tiada talian. Bateri kanda phone kong agaknya. Sampai giliran dan sambil kakak di kaunter yg saya memang kenal sangat mengira, saya lontarkan jauh-jauh perasaan malu dan mula berbasa-basi sambil buat muka kesihan a.k.a sarat serba-salah.

Kak….saya ada lebih kurang RM5 je ni. Tak sempat keluar duit..baru kejap mak sms pesan belikan barang-barang ni. Boleh ke kalau saya bayar dgn apa yg ada dan dtg semula kejap lagi utk settlekan? ahhhh..berjaya juga saya suarakan walau amat payah. Isshhkk..tak pernah saya buat berhutang dgn kedai macam ni. Malu betul dibuatnya.

Alahai…..apalah yg ko risau sangat. Bayar lah nanti. Bukan akak tak kenal ko“. jawab kakak di kaunter selamba.

ye ke kak? betul boleh ni? malu saya…sekejap je. nanti saya dtg balik tau“. sungguh lega rasa hati.

Saya berhutang RM7 saja setelah dibayar dgn not RM4 dan dicampur dgn syiling-syiling hasil saya geledah seluruh ruang kereta tadi.  Ketika beginilah baru terasa betapa berharganya setiap sen. Di ketika yg sangat-sangat memerlukan dan tiada ikhtiar lagi. Selesai…hidupkan enjin kereta dan sewaktu mahu gerak..mak call.

Ehhh…lupalah. belikan gula merah sikit tau“. belum sempat saya jawab mak dh matikan talian.

adoyaiii…mak ni. Baru tadi saya alami saat paling susah minta bayar kemudian. dah berjaya..mak minta pula tambah barang lagi. Macam mana ni?? Malu yg tadi pun belum habis. Segera saya fikirkan alasan…….sampai di rumah mak…

Mak, gula merah ada tapi tak elok. Nanti saya belikan kat kedai lain ya“.

“Takpe..takpe…bukan nak guna pun. Saja suruh beli utk stok”. jawab mak.

Ooohh..leganya saya. Terpaksa pula berbohong dgn mak. Balik rumah…ambil duit n cepat-cepat ke kedai pi bayar. Tak mahulah sampai kakak kaunter tadi hilang kepercayaan pulak.

“Amboi…sekejap je dan sampai balik? Alaaa….bayar esok2 pun boleh…akak tak kesah pun”. Saya senyum. Akak kaunter bagi saya kemudahan bayar kemudian pun saya dah cukup rasa bertuah. Terima kasih banyak2 kak ye….

Lain kali kena standby duit dalam purse dan jangan sampai berbaki sikit sangat. Kalau ada emergency mana nak cekau??

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s